Psychoterapia

Psychoterapia

Psychoterapia w nurcie psychodynamicznym zakłada, że rozumienie życia psychicznego wymaga refleksji nad nieświadomością człowieka. Polega na odkryciu, zrozumieniu oraz przepracowaniu nieświadomych przyczyn problemów. Dzięki temu pacjenci mogą zaprzestać powtarzania negatywnych doświadczeń oraz nauczyć się dojrzalszych sposobów radzenia sobie z trudnościami życiowymi. Celem psychoterapii jest załagodzenie konkretnych zaburzeń, zmniejszenie cierpienia pacjenta oraz zbudowanie silniejszej struktury psychicznej.

W odniesieniu do niektórych zaburzeń, szczególnie depresji, nerwic, zaburzeń lękowych i osobowości, psychoterapia psychodynamiczna jest uważana za najskuteczniejszą metodę leczenia, prowadzącą do najbardziej trwałych zmian. Szczególnie ważnym obszarem pracy psychoterapeutycznej jest relacja pacjent - terapeuta, w której na poziomie uczuć i zachowań ponownie rozgrywa się dotychczasowa historia pacjenta.

Sesje terapeutyczne polegają na dialogu pacjenta i psychoterapeuty. Podstawową zasadą jest otwartość, wypowiadanie wszystkiego, co przyjdzie na myśl, opowiadanie snów i fantazji, opisywanie uczuć, które towarzyszą nam w życiu codziennym, ale też w trakcie terapii. Terapeuta nie daje rad ani nie kieruje działaniami pacjenta, wspomaga go w podejmowaniu samodzielnych decyzji, szanując jego świat wewnętrzny. Pierwsze spotkania to spotkania konsultacyjne, w trakcie których terapeuta stara się uzyskać ważne informacje na temat ogólnej sytuacji życiowej pacjenta. W następnej kolejności zapada decyzja o zakwalifikowaniu do dalszej terapii. Długość trwania psychoterapii psychodynamicznej jest dostosowana do indywidualnej problematyki pacjenta. Sesje odbywają się 1-2 razy w tygodniu. Diagnoza w psychoterapii psychodynamicznej nie jest sztywna, zmienia się wraz z sytuacją pacjenta i jego osobowością. Psychoterapeutę obowiązuje zasada tajemnicy zawodowej. 

Psychoterapia seksuologiczna

Ponieważ seksuologia to dziedzina interdyscyplinarna, której częścią są antropologia, medycyna, psychologia i socjologia dotyczy  szeroko pojętej seksualności człowieka. Są to zarówno potrzeby seksualne, jak ich brak oraz wszelkiego typu zaburzenia w sferze ciała i ducha wiążące się z  uczuciami, relacjami z innymi ludźmi.  Seksuologia kliniczna zajmuje  się zaburzeniami płci ich etiologią, patogenezą, symptopatomologią i leczeniem. Leczenie i terapia obejmuje parafilie seksualne, dysfunkcje seksualne oraz zaburzenia relacji partnerskich w kontekście zachowań normatywnych i zaburzenia zachowań dzieci, młodzieży jak i dorosłych.

Seksualność, jak każda sfera, może być narażona na szwank. Mogą pojawiać się pewne trudności, których nie potrafimy pokonać lub też zdefiniować. Może nastąpić spadek sprawności seksualnej  lub możemy odczuwać różnego rodzaju blokady, będące przeszkodą do satysfakcjonującego funkcjonowania. Blokady te wiążą się z wcześniejszymi przeżyciami, relacjami, upodobaniami

Należy mieć na uwadze, że zaburzenia seksualne nie sprowadzają się jedynie do pogorszenia sprawności seksualnej i relacji partnerskich. Przykładowo, zaburzenia erekcji mogą być objawem innych, poważnych chorób (m.in. cukrzyca, miażdżyca, choroby układu krążenia, uzależnienie) i pojawić się nawet na kilka lat przed tym, jak dana choroba ukaże inne objawy w zaawansowanym stadium. Zaburzenia seksualne licznie współwystępują także z zaburzeniami nastroju (depresja, mania, CHAD) czy w chorobach psychicznych (np. schizofrenia). Wymagają więc możliwie szybkiej, dokładnej diagnozy i leczenia, jak każde inne zaburzenie pracy organizmu.

W zależności od natury problemu, proponuje się możliwe ścieżki pomocy oraz udział konkretnych specjalistów. Pierwsze konsultacje rozpoznają  czy zgłaszane trudności dotyczą sfery organicznej (np. choroby, schorzenia wrodzone lub nabyte, zaburzenia gospodarki hormonalnej), czy psychologicznej (np. lęk uniemożliwiający stosunek, problemy w relacjach z partnerem). W przypadku, gdy problem obejmuje sferę biologiczną, pomagamy w rozpoznaniu i  konsultujemy pacjenta z innymi specjalistami.  W sytuacji, gdy trudności danej osoby nie mają odzwierciedlenia w wynikach badań, czy ma ona po prostu poczucie, że jej problemy mogą się wiązać z aktualną sytuacją życiową bądź zdarzeniami z przeszłości proponujemy terapię.

Wizyta u seksuologa bywa trudna , ponieważ problemy, z którymi przychodzimy, zazwyczaj dotykają sfer intymnych , którymi nie dzielimy się z wieloma osobami. Dbamy o atmosferę bezpieczeństwa i anonimowości. Podczas pierwszych konsultacji zbierany jest wywiad. Długość terapii jest zależna od zgłaszanego problemu. Terapia może trwać kilka miesięcy, a może też okazać się, że pomocne będzie jedno lub kilka spotkań ze specjalistą.

    Przykładowe wskazania do terapii indywidualnej:
  • Brak satysfakcji z życia seksualnego
  • Niepowodzenia w znalezieniu odpowiedniej partnerki/partnera
  • Trudne doświadczenia w sferze seksualnej
  • Brak akceptacji swojej seksualności lub swojego ciała
  • Psychoedukacja młodzieży w obszarze seksualności.